Leest

Hier korte beschrijvingen van boeken die ik lees, voor mezelf, zodat ik weet wat ik zoal lees in een jaar, maar wellicht ook voor jullie, ter inspiratie.

Ivan Toergenjev – Vaders & Zonen

Een paar jaar geleden liep ik tegen dit boek aan omdat iemand op Twitter riep dat ‘Vaders en Zonen’ zijn favoriete boek is. Omdat ik altijd wel benieuwd ben naar wat mensen bestempelen als hun ‘all-time favourites’ besloot ik het te lezen. Ik had er niet perse een mening over toen, behalve dat het voor een roman uit 1862, bijzonder makkelijk las (uiteraard wel gewoon de Nederlandse vertaling). Ik dacht toevallig twee week geleden weer aan dit boek en dacht há, laat ik het nog eens lezen, dus zo geschiedde.

Op de achterflap van het boek staat o.a. dit “Het verhaal gaat dat Toergenjev, toen hij bij de slotregels van deze roman belandde, het blad van zich af moest schuiven omdat anders zijn tranen de inkt meteen weer onleesbaar zouden maken.” De letters van mijn paperback zijn gelukkig mijn tranen bespaard gebleven, maar ik werd wel rustig van het lezen van dit boek. Een mooi (en kort, met minder dan 200 pagina’s) verhaal over het leven van vaders en zonen in Rusland, en ondanks dat het boek al meer dan 150 jaar oud is zou je zonder dit te weten het verhaal ook prima in het hedendaagse leven kunnen plaatsen.

Annelies Verbeke – Halleluja

Ik zei nog maar kort geleden dat ik nooit echt van de korte verhalenbundels was, zonder eigenlijke reden, maar sinds Tom Hanks zijn bundel heb ik het licht gezien. Laat toevalligerwijs nou net in februari de uitreiking van de beste korteverhalenbundel (de J.M.A. Biesheuvelprijs) zijn geweest, waardoor ik meteen een goede keuze gepresenteerd kreeg.

Ik vond het verschil in verhalen (net als bij Hanks overigens) weer groot, in positieve zin dat ze allemaal een ander onderwerp bekleden, in negatieve zin, dat ik sommige erg pakkend en gaaf vind, sommige een stuk minder. Dat is niet erg, ik vond alle verhalen tof, maar het verschil is er. De bundel leest lekker weg, en ik ben echt na deze bundel het korte verhaal nog meer gaan waarderen. Een mooie afwisseling tussen schokkende verhalen, grappige verhalen en verhalen waar je echt even bij nadenkt. Tof! We gaan zien wat de volgende bundel wordt. Tips mogen altijd!

Jean-Pierre Geelen & Saskia van Loenen – Spotvogels

Als amateur vogelaar sprak dit boek mij meteen aan toen er tijdens een aflevering van Vroege Vogels over werd gepraat. Wat een superboek met herkenbare situaties, van bebaarde mannen met dure kijkers tot het enthousiasme bij het eerste keer zien van een vogel. Dat dit boek beschreven wordt als ‘vrolijk’ is in mijn ogen compleet terecht. De korte columns en briefwisselingen tussen Jean-Pierre en Saskia toverden een glimlach op mijn gezicht, en was daarnaast ook nog leerzaam, als iemand die pas net om de hoek komt kijken in de wondere wereld van het vogelen.

Griet op de Beeck – Het beste wat we hebben

Ik denk dat ik dit boek ongeveer 3 keer weg heb gelegd en tussendoor andere boeken heb gelezen. Het verhaal over een man die suïcidale mensen wil helpen door het huis naast een brug te betrekken vind ik tof bedacht, de uitvoering wat minder. Ik kreeg weinig grip op de karakters en kon me ook weinig inleven in de locaties waar het verhaal zich afspeelt. Ik denk dat er van het hele boek slechts een hoofdstuk of twee dusdanig geschreven waren dat ik niet wilde stoppen met lezen. Overigens is dit het eerste boek dat ik las van Griet, heb het boekenweekgeschenk klaar liggen dus die ga ik een kans geven.

Jules Verne – Naar het middelpunt der aarde

Ik kwam op een boeken- of rommelmarkt een keer een hele stapel blauwe boekjes van Jules Verne tegen en gezien ik van dezelfde uitgever al een paar had heb ik besloten om ze allemaal mee te nemen (euro per stuk!). De boekjes die ik al had waren o.a. Het Geheimzinnige Eiland I en II, wat ik fantastische boeken vind. Ik weet zo niet uit mijn hoofd welke ik allemaal heb gekocht maar één was in ieder geval “Naar het Middelpunt der Aarde”, een aardige klassieker van Verne. Ik vond Twintigduizend Mijlen onder zee overigens vrij langdradig (eigenlijk heel deel twee vond ik traag) dus ik hoopte dat “Naar het Middelpunt der Aarde” dat niet zou zijn. En dat was het zeker niet. Ondanks dat sommige hoofdstukken wat traag verliepen vond ik de algehele sfeer en spanning gaaf, net zo als het Geheimzinnige Eiland. Wat zou er toch in het midden van de aarde zijn? Het verhaal sloot wat plots af maar de ‘reis’ zelf was gaaf. Tof verhaal! En met woorden als “kinnebak” kan ik eigenlijk ook niet negatief zijn. Nu eens kijken wat de boekenweek ons brengt volgende week.

H.P. Janssens – Vrijbuiters

Vorig jaar kwam ik toevallig het eerste boek (Bloedbanden) uit de trilogie “De kronieken van Goud & Bloed” tegen. Het boek viel me vooral op vanwege de mooie vormgeving. H.P. Janssens schreef in dit eerste deel een mooi verhaal met spanning, goeie diepgang en een realistisch geschetst beeld van Zuid Europa in de 15e en 16e eeuw. Gezien het boek net gepubliceerd was, baalde ik toen het uit was een beetje dat ik waarschijnlijk lang zou moeten wachten op het vervolg. Er stond verder op de site van de uitgever ook niks over een releasedatum dus geduldig afwachten.

Soms heb je van die momenten dat je terugdenkt aan een boek en denkt hé, daar zou nog een nieuw deel van komen, eens kijken hoe het daar mee staat, tot mijn verrassing kwam ik er dus twee week geleden achter dat er al in november afgelopen jaar het tweede deel was verschenen. Super!

Waar Bloedbanden me greep en erg spannend was viel dit verhaal wat tegen. De klassieke badguy die een prominente rol heeft in het eerste deel komt slechts kort om de hoek kijken en schept een verwachting die nergens in het boek wordt waargemaakt. Pas op driekwart van het boek kreeg ik het idee dat het ergens heen ging maar dat viel uiteindelijk tegen. De gemakkelijke schrijfstijl maakt het verder goed leesbaar dus ik neem het oppervlakkige verhaal van dit deel voor lief als het een voorschot op het laatste deel is. Ben erg benieuwd waar de trilogie mee eindigt. We wachten het maar weer af.

Tom Hanks – Een stel verhalen

Ik lees eigenlijk nooit verhalenbundels, niet perse met een reden, gewoon nog nooit eerder aan gedacht om een verhalenbundel te kopen. Toch had ik na Edith haar betoog in Ondercast wel zin om Tom Hanks te lezen. “Hé, weer een acteur die denk dat hij kan schrijven.” Klopt. Maar Tom Hanks doet best wel zijn best. Elk verhaal komt samen met een illustratie van een typemachine uit Tom Hanks zijn typemachine collectie, en ondanks dat de typemachines niet in elk verhaal een prominente rol vertolken, komt er wel in elk verhaal een typemachine voorbij, grappig detail. Het verschil tussen verhalen vond ik best groot, sommige leken nergens heen te gaan, en waren meer een soort matige vertelling, waar er bij andere verhalen een spanningsboog in zat en in een kort verhaal toch een hoop voorbij komt. Het leest verschrikkelijk makkelijk weg en omdat de verhalen erg kort zijn is het ook lekker om even tussen door te lezen of tijdens het lezen van een ander boek als je even wat behoefte hebt aan iets anders.

Tommy Wieringa – De Heilige Rita

Na de vele pagina’s tellende Murakami die ik las in januari had ik wel zin in een wat dunner boekje zonder al te veel ‘rare’ dingen. Erg fan van Joe Speedboot dus dit boek leek me tof.

Pas in de laatste 25% van het boek greep het verhaal me een beetje, ik weet niet waar het hem in zat. De tijdlijnen die ik vaag geschreven vond. Het heen en weer wisselen van karakters op een wat vage manier. Ik las laatst ergens op het internet dat fans van Joe met dit nieuwe verhaal van Wieringa wel weer aan hun trekken zouden komen. Maar waar Joe Speedboot je prachtig meeneemt met de hoofdpersonen en hun levens, heb ik het gevoel dat ik bij De Heilige Rita heen en weer gegooid wordt tussen karakters en ze eigenlijk maar weinig echt leer kennen. Het las lekker weg, en gezien mijn ongeduld er altijd een beetje voor zorgt dat ik naar een eind toe wil werken -ongeacht de dikte van een boek-, was dit 286 pagina tellende boek een verademing.

Murakami – De Opwindvogelkronieken

Een nieuw jaar leek me bij uitstek een goed moment om mijn eerste Murakami te lezen. Ook gezien de ‘Moord op de Commendatore’ vers in de schappen ligt en er zoveel over werd gesproken dat ik weer nieuwsgierig werd naar deze veelgeprezen schrijver. Omdat ik ook kritieken voorbij zag komen over dat dit nieuwe boek niet echt Murakami is, en dat de kous wel een beetje af is met zijn soort verhalen, leek het me goed om een verhaal te lezen dat 100% wél Murakami is.

Ondanks de dikte van het boek, en het feit dat Kobo je laat zien hoeveel pagina’s van het totaal je nog moet lezen, ben ik er voor gegaan. Ik ben altijd weinig visueel ingesteld tijdens het lezen, ik zie wel voor me in wat voor omgeving iets zich afspeelt, maar een precies gezicht of een precieze weergave van een plaats of locatie heb ik nooit echt. Toch maakte Murakami het in me los dat ik aardig voor me begon te zien hoe zijn werelden er uit zien. Waar schrijvers die dikke pillen schrijven vaak de dikte kunnen wijten aan abstracte omschrijven en weinig tot de kern komen, had ik dat idee bij dit boek absoluut niet. Ben benieuwd naar zijn andere boeken, met als eerste op de lijst Kafka op het Strand.